Við vorum með tvo unga næturgesti, þeir tilkynntu mér að þeir ætluðu báðir að sofa uppí, það gekk nú samt sem betur fer ekki eftir heldur létu þeir sér nægja að kúra á dýnum mest alla nóttina en sá yngri kom þó undir morguninn og strauk mér um bakið og hárið ofurmjúklega. Já, Valdimar Árni og Vignir Freyr voru hér meðan foreldrarnir voru á þorrablóti. Fóru í fjárhúsin bæði í gær og í morgun, sópuðu, gáfu hey, settu inn rúllu á dráttarvélinni með ömmu og stóðu sig með sóma. Á leiðinni inn var búinn til einn snjókarl með dyggri aðstoð Steinars Óla nágranna míns. Við höfðum verið að skoða eitthvað í tölvunni við Valdimar Árni og var ég eitthvað að vafra á feisinu, þar kom upp mynd af Marilyn Monroe á bikini, Valdimar benti á myndina og sagði, "amma, er þetta þú?" jább, sagði ég alveg um leið og skammaðist mín eiginlega ekki neitt fyrir þessi skjótu viðbrögð og Valdimar fannst þetta alveg geta verið satt. Svona er maður nú fallegur í augum barnabarnanna. Á sunnudaginn var, vorum við í Reykjavíkinni og þar skírði Gísli, Mikael Gísla Ívarsson. Var það hinn skemmtilegasti dagur í alla staði og dafnar hinn ungi Gísli vel, Ríkharður Berg er að flýta sér að þroskast og stækka til að vera sannur stóri bróðir. Allt er þetta frábært og lífið alveg fullkomið ef maður lítur undan þessu með hálkuna, ég er svo hrædd um að detta þegar ég er að fara í fjárhúsin og handleggsbrotna. Þá færi nú geðheilsan alveg flöt ef ég gæti ekki prjónað, finn til með einni samsöngskonu minni sem brotnaði og þarf að vera prjónalaus. Annars á maður ekki að láta svona. Ennþá gengur okkur hálf illa að venja hundinn frá Arnóri og þeim hinum í Glaumbæ, Atli hefur þó verið duglegur að losa sig við hann hingað en allt kemur fyrir ekki. Áðan sóttum við hundinn, ókum í hlað á Glaumbæ og flautuðum, ekkert gerðist, Gísli snarast út og í forstofuna, enginn hundur, Arnór kom fram, hvar er hundurinn? segir Gísli, nú, hann er inni að horfa á sjónvarpið. Hann fékk fría bílferð heim og liggur nú á bakinu hér og hrýtur. Er að spá í að setja einhverja skemmtilega stöð á fyrir hann svo hann verði allavegana heima í kvöld. En svona rétt að gamni set ég inn gátu og tek fram að nú eru engin verðlaun.
Hvað er það, sem fyrða fælir, fræddu mig nú, vinur kær, ýmist selur upp og ælir, eða gleypir, hvað til nær?
Já hvað er nú þetta? Góða skemmtun og gangi ykkur vel, kveðja frá Þuríði.
Þegar maður býr í sveitinni hefur maður svo mýmörg tækifæri
til að ná af sér umfram mör.Eitt er að
einhenda smálömbum í spilið sitt, mjög oft á dag, það hefur nefnilega ekki
“gefist tími til” að setja eins og einn lista til að þau komist ekki í
garðann.Svo þarf að bera hey á garðann
alltaf tvisvar á dag og svo í beinu framhaldi af því þarf að stinga útúrganginn og koma honum á túnið.Það er einmitt það sem við hjónin vorum að
dunda okkur við í dag.Bragginn var
orðinn svolítið fullur eða frekar tæplega hálfur, jæja það var kominn of mikill
skítur í hann og þá var að bretta upp ermarnar.Við erum svo gáfuð að hafa ekki grindur heldur þurfum að moka taðið,
skítinn, með gaffli og nota reku til að stinga hnausa.Þannig fáum við áburð á túnin og þurfum að
kaupa minni tilbúinn og svo þurfum við ekki að borga í líkamsrækt.Alveg frábært.Jæja, það var farið í kuldagalla því það var
nú ekki hægt að segja að það væru hlýindi úti og svo var vélinni lagt við
hurðina svo hægt væri að losa sig við kögglana.Gísli stakk hnausana, ég get það ekki en ég
er alveg snillingur að koma þeim í skófluna, svona hömuðumst við alveg út í
eitt og gekk það alveg eins og í sögu.Að vísu réðist gaffallinn einu sinni á mig og löðrungaði mig, það sér
ekkert á honum en ég er komin með rauðan og auman blett á kinnina ofanverða og
sennilega verð ég fjólublá um helgina þegar allt mögulegt er að gerast í
veisluhöldum.Þegar við vorum langt
komin var Gísla farið að svengja en ég var harður húsbóndi og sagði að það yrði
ekki farið inn fyrr en búið væri að stinga út og gefa hey.Inn komum við klukkan 19.00 og beint í
kvöldmat, heita gúllassúpu sem ég eldaði í gær og átti svona mikinn
afgang.Dásamlegt.En nú verð ég að svíkja ykkur um gátuna,
nenni bara alls ekki að finna hana, langar að prjóna en held að fingurnir þrái
frekar hvíld en mikið líður mér vel í skrokknum og svona til að vera viss um að
ég tapi ekki neinu , maula ég hér súkkulaði með karamellufyllingu.Á sunnudag á að skíra hann “Bonna” litla og
þá er nú spurningin hvort maður getur hætt að segja Bonni þegar talað er um
hann.Svo er mögulegt að ég dvelji
aðeinslengur í Borginni og dundi mér
eitthvað.Ég óska ykkur, lesendur
mínir, gleðilegs árs og þakka fyrir liðið ár.Hafið það sem allra best, kveðjur frá Þuríði.
Žurķšur Kristjana Žorbergsdóttir
JólabloggiðÞó helstu hátíðisdagar séu að baki sendi ég þér,
lesandi góður bestu óskir um gleðilega hátið og bið að þú eigir góða daga með
þínu fólki.Ég er nú heldur roggin með
mig, sit hér með pínulítinn svarthærðan stubb, í vöggu við hliðina á mér og rugga
honum létt, ef honum dettur svo mikið sem aðeins í hug að rumska.Jólin á þessu heimili voru svolítið öðruvísi
en flest önnur jól hjá okkur.Aðeins
Gunar var heima hjá okkur og var þetta bara eins og fyrstu jólin, eitt barn,
samt mikið, mikið stærra og sá alveg um sig sjálfur, nema hann batt ekki
bindishnútinn, pabbi hans sá um það.Í
gær komu svo Aldís og Ívar með drengina litlu og forum við í kalkúnaveisluna
miklu á Laugaveginn, hefðin sem afi kom á er alveg ómissandi.Eftir matinn var svo spilað Bingó og eins og
áður leituðu flestir vinningarnir fram í Lýtó.Þeir eru vel komnir þar.Nú er
verið að dansa kringum jólatré og hitta jólasveinana allir stubbarnir mínir
nema Bonni, hann fer með næst og þá ætla ég að fara líka.Margrét er ekki komin heim ennþá sennilega á
föstudag, það má nú ekki vera mikið seinna ef hún ætlar að ná áramótunum
hér.Hér er frekar svalt en fallegt
veður og bara bjart, daginn lengir svo hratt finnst mér alltaf.En þá er nú loksins að koma að
verðlaunagátunni sem ég var búin að lofa ykkur,fyrst kemur ráðning á síðustu gátunni í vinnunni, lausnarorðið var
Leðurblaka.Ég er nú nokkuð viss um að
það var búið að ráða hana en engine verðlaun voru veitt fyrir hana.Gátan er úr gömlu bókinni sem hann
tengdapabbi minn átti og ég náði að krækja fingrunum í, hún er því svolítið
fornen ráðningin er sígild.
Anda skil eg opt við hold,
og þó hvorugt hafi,
hamra spreingi, hristi fold
hvellu meður skrafi.
Ég er ekki búin að ákveða hver verðlaunin verða en þau eru
sko ekki af verri endanum.Gangi ykkur
vel og góða skemmtun.Ívar, það er
bannað að kíkja í bókina, ég ætla líka að fela hana.Hafið það svo got, kveðja ykkar Þuríður.
Það er eitthvað fyndið að gerast á blogginu mínu, síðasta athugasemd allavegana á þrem síðustu bloggum er á ensku og spurning hvort það passar við efnið. Er verið að ritskoða mig eða hvað er þetta? Einhver? kv. Þuríður
Ég fer nú að þreytast ofurlítið á því hvernig Djákninn á prestssetrinu er algjörlega búinn að taka ástfóstri við þig og þína. Það byrjaði vissulega þannig að við vorum ekki heima og hann þurfti húsaskjól og fæði, ég var mjög þakklát fyrir það þá, en síðan hefur bara verið svo erfitt að fá hann til að vera hér hjá okkur. Mér skilst að hann fái að horfa á það sem hann vill í sjónvarpinu, þú sért með allar rásir sem fyrirfinnast. Hann mun hafa sófann alveg útaf fyrir sig og flatmagar þar aleinn, eða á ég frekar að segja flatbakar þar aleinn. Svo fær hann nudd eða öllu heldur klór, ég viðurkenni að ég er alveg hætt að klóra honum, hef alveg nóg með að klóra prestinum á bakinu. Nú svo veit ég ekki alveg hvaða matur er borinn fyrir hann, ekki er auðvelt að gera honum til hæfis með þvi sem ég býð honum. Þó var eldaður lambahryggur um daginn sem hann lét svo lítið að smakka á, það voru líka með brúnaðar kartöflur og annað góðgæti, eins smakkaðist honum svínapurusteik ágætlega held ég. En það er alltaf mjög erfitt að fá hann til að koma hér inn og dvelja eitthvað að ráði hér. Um daginn var hann til dæmis að aðstoða okkur við að setja inn féð og þegar við gengum heim í kaffi þá tók hann stefnuna beint til ykkar og það var alveg sama hvernig ég bað og hótaði, það var eins og hann væri með banana í eyrunum. Síðan nokkrum dögum seinna þegar við vorum oft búin að sækja hann á bíl og keyra heim, þá var hann að hjálpa mér aðeins úti, þegar ég er að fara inn stoppar hann við beigjuna hér heim að húsinu og ætlar ekki með mér. Þá var nú farið að þykkna í mér, gerði ég mér lítið fyrir og tók hann í fangið og bar hann inn. Það vita nú allir sem til þekkja að hann er frekar þungur og ætla ég mér ekki að halda á honum svona á hverjum degi enda hefur hann fætur og getur notað þá. Nú vil ég biðja þig kæri mágur, að henda hundinum út og segja honum að snauta heim. Svona þangað til við förum næst að heiman og þurfum virkilega á pössun að halda fyrir hann. Svo vona ég að þér sárni ekki að ég skuli hafa þetta erindi mitt svona opinbert og bið fyrir kærar kveðjur í bæinn. Þín mágkona Þuríður.
Nú er allt uppljómað úti hjá mér. Elsku drengurinn, hann Þorbergur fann sig knúinn til að skjóta að móður sinni smá athugasemd um daginn. "Ertu ekki farin að kvíða fyrir rafmagnsreikningnum í janúar?" Þá var ekki ein jólaljósapera komin upp hér úti, en ég var bara ekki búin að kaupa þær fyr en eftir að frostið mikla kom, síðan lánaði ég seríurnar og svo var þeim skilað aftur í gær og þegar ég kom heim af morgunvaktinni, setti ég þær upp og Gísli var búinn að stinga einni í samband sem er við heitapottinn. Þannig að, nú getur þú hætt að gera grín að móður þinni strákur. Og talandi um ljósaperur, þá var það þannig að þegar ég kom í vinnuna einn daginn fyrir stuttu, gekk ég framhjá forstjóranum á stofnuninni, hann var með flúorljósaperu í hendinni sem hann kom með að heiman, hummmm Hafsteinn, hugsaði ég, ertu ekki farinn að taka sparnaðinn full alvarlega, kemur með ljósaperuna að heiman. Og sparnaður, já ég fór um daginn til Bjarna Har. að kaupa olíu, það er svo mannbætandi að hitta höfðingjann annað slagið. Hann dældi á bílinn fyrir mig og snillingurinn gat sett svo mikla olíu á bílinn að annað eins hefur ekki sést, mælirinn fór langt yfir efsta strik. Það var ekki sparnaður í þeirri heimsókn, meðan hann dældi á bílinn var ég að skoða vöruúrvalið og meðal annars þykka skyrtu sem mér datt í hug að kaupa. Hún var bara til í XXL og það var nú allt of stórt fyrir þann sem ég var að hugsa um. Spurði hvort hann ætti ekki minna til, nei sagði hann, helduru að þessi passi ekki alveg, nei sagði ég, ja, þú færð rosalega mikið efni fyrir peninginn. Ég keypti þetta ekki alveg hjá Gamla Bónus. Svo gerði hann smá grín að þingeyingum eins og alltaf og við kvöddumst með virktum. Að lokum ætla ég að segja ykkur frá nýjasta barnabarninu, honum Bonna. Fæddist 6.des. yndislegur lítill drengur, hraustur og fallegur, Aldís var komin heim um 14 tímum eftir fæðinguna, ótrúlega hress, það er munur frá því hún fæddist. 5 sólarhringar takk. En ég held að þetta sé heppilegra ef allir eru hressir og frískir, komast heim í sitt umhverfi. Jæja, nú er komið að því, ég fer að setja þetta á bloggið, var búin að blogga um daginn og allt þurkaðist út, enn og aftur. Ég er alltaf byrjuð að blogga þegar ég man eftir ráðleggingu Margrétar minnar að blogga í word eða eitthvað svoleiðis. En nú kveð ég og læt reyna á þetta. Hafið það gott kæru vinir, kveðja, Þuríður.
Nú er ég dálítið stolt af sjálfri mér. Ég hef ekki haft vinnumanninn heima í marga, marga daga og því þurft að gera allt sjálf. Í gær kláraði ég rúlluna sem var inni og því var ekki annað í boði í morgun en setja inn rúllu. Ég hefði auðvitað getað hringt í Arnór en vildi nú ekki vera þessi aumingi að fara ekki með rúlluna sjálf. Það var nú samt smá fyrirkvíðanlegt fyrir mig þar sem ég er ekki neitt sérstakur vélamaður. Kom tryllitækinu í gang eins og að drekka vatn og fór svo að ryfja upp hreyfingar, svona á að lyfta, svona að síga, svona að klemma og svona að glenna, sko gaffalinn sem rúllan er sett á. Allt þarf þetta að vera rétt gert, annars fer rúllan ekki inn og lömbin mín fá enga næringu. Ók svo af stað, þvílík drulla, það hefur nefnilega rignt mikið hér undanfarið en við viljum hafa nóg af vatni svo ég ætla ekki að kvarta yfir því. Náði rúllunni í fyrsta, yessss, svo var bakkað ofurrólega af stað, muna að láta rúlluna síga til að þyngdarpunkturinn sé ekki á kolröngum stað því þá get ég velt vélinni. Allt gekk þetta rosalega vel, ég var jafnvel farin að hugsa að þetta væri of gott til að geta verið satt en þetta var samt alvöru. Gekk í smá basli að ná rúllunni af og fann fyrir nettu stressi því ég þarf að basla við þetta upp við veg þar sem allir sjá og ég vil ekki að neinn viti að ég sé ekki betri en ég er í dráttarvélaakstri. Held samt að það hafi ekki margir orðið vitni að þessu smá veseni mínu. Nú þurfti ég að leggja vélinni öðruvísi að rúllunni því það er ekki sama hvernig hún, rúllan, snýr inni í fjárhúsum. Já, vá, ég gat aftur tekið rúlluna upp og lyfti henni svona faglega inn fyrir og losaði hana af. Snillingurinn ég. Ég var svo ánægð með mig að ég var að hugsa um að setja fleiri rúllur inn bara svona af því að ég var svona góð í þessu en það hefði ekki verið skynsamlegt af mér þar sem plássið er ekki nema rétt fyrir eina, kannski tvær ef maður á von á stórhríð, sem ég held að sé ekki útlit fyrir núna, þvílík blíða, ég er með nýútsprungnar stjúpur við húsvegginn og allt er svo gott. Nei, nú er sveitarómantíkin farin að minna mig á Agnar á Miklabæ, við eigum ýmislegt sameiginlegt, meðal annars það að elska sveitina og búskapinn, viljum eiga kvóta og fullt af kindum. Hins vegar deilum við ekki áhuga á geitum. Hér bullsýður rabbarbarasulta í potti á eldavélinni, bakaði brúna lagtertu í fyrradag en þegar til kom átti ég ekki sultu til að setja á milli svo nú fann ég mér tíma til að sjóða og get sett saman í kvöld. Svo ætla ég að huga að bakstri, ætla að eiga með kaffinu á föstudag bara svona til hátíðabrigða. Sá á fésbókinni að ullin hefur hækkað um 5% nú í haust. Ég heppin að eiga svona mikla ull, best að fara að koma henni í verð, svo kaupi ég hana aftur tilbúna í lopa og prjóna allt mögulegt fallegt úr henni. Bara gaman. Kæru vinir, nú velti ég fyrir mér hvort ég ætti að athuga með jólaseríur, bakstur eða prjónaskap. Nú er úr vöndu að ráða, skynsamlegt að athuga með seríur áður en frostið kemur og bítur í auma liði, ég hef nefnilega ótrúlega oft verið að baksa við þetta í svo miklu frosti að minna hefur orðið úr skreytingum en ég hefði viljað vegna kulda. Geri kannski sitt lítið af hverju. Njótið lestursins, kveðja ykkar Þuríður.
Það fór ægilega illa fyrir mér í gær, bloggaði þrisvar og allar færslurnar hurfu, núna kemur þetta. Búskapurinn er í brennidepli eins og svo oft áður. Í gær voru hrútarnir teknir úr fénu, já, já, ég veit að það er komið langt fram í nóvember og þetta er nú eki venjulega svona hjá mér en svona var þetta nú þetta haustið. Við rákum allt féð inn því mig langaði að telja ærnar svo ég væri örugg um að talan frá því fyrr í haust stæðist. Tókum nokkrar gimbrar frá og nú er talan komin í 62, ein þeirra er að vísu ennþá á túninu í Jaðri en ég veit um hana svo þetta er allt í lagi. Þá vildi ég telja ærnar, byrjuðum í gömlu húsunum og töldum þar og í Bragganum, allt skráð niður jafnharðan. Svo sáum við nokkrar ær frá næsta bæ, þær fara svolítið í heimsóknir hér á milli bæjanna, hafa gaman af því að hittast, tókum þær frá og svo var haldið áfram að telja. Þá kom að einu símtali og síðan var öllu hleypt niður á tún. Þar sem við horfum á eftir þeim niður túnið segir Gísli, hvað eru þær svo margar? Ég legg saman, 219, aaaa, getur það verið, nei það voru miklu fleiri komnar við síðustu talningu, hugsa, hugsa. Já, líklega gleymdi ég að telja það sem var í hesthúsinu. Það fór í verra. Nú veit ég ekkert hvað ég a margar kindur. En ég veit hins vegar að Óli á Grófargiæli er búinn að fá allar sínar ær heim, sú síðasta fór héðan í gærkvöld og veit ég ekki hvert þeirra var hamingjusamast, Óli, ærin eða tengdapabbi (hans Óla). En ærin bjargaði lífi sínu með því að koma til mín því hún hafði átt að fara til feðranna sakir lélegs ástands á júgra. Svona er nú gott að koma til mín. En í ljósi klaufaskapar míns að telja og reikna vil ég biðja ykkur að segja mér hvenær þær ær bera sem eru lembdar fyrstu vikuna í nóvember. Ég bara trúi mér ekki. Svo vantar mig einhvern sem vill ráða sig sem teljara hér við hin ýmsu tækifæri, þetta gengur ekki lengur hjá mér. Nú hætti ég með þessa ótrúlegu klaufasögu mína og býð ykkur góðar stundir, Þuríður.
Góð helgi að baki, Aldís, Ívar og Ríkharður voru hér og fóru í morgun, Birna, Þorbergur og strákarnir voru hér í mat í gær, messur í gærdag með hressingu hér í hádeginu fyrir kirkjugesti. Alveg hreint ljómandi, Sigfús í Álftagerði sagði við mig þegar hann sá Aldísi, "er fjórði strákurinn á leiðinni", já sagði ég strax, já, sagði hann, það leynir sér ekki. Sigfús er nefnilega afar glöggur á það hvort konur eru barnshafandi og hvort kynið þær ganga með, hann hefur bara haft svo lítið að gera eftir að sónartækin komu til sögunnar. Það er náttúrulega bara snilld hvað hann er klár að sjá þetta út. Á laugardagskvöld var árshátíð hja Heilbrigðisstofnuninni, ég gaf mér ekki tíma til að fara þangað en það kom ekki að' sök. Um nóttina dreymdi mig þvílík skemmtiatriði, já mig dreymdi árshátíðina og hafi skemmtinefndin staðið sig eins vel og draumurinn var skemmtilegur þá eru þau í góðum málum. Það var að vísu fólk í draumnum sem ég man ekki eftir að hafa séð á vinnustaðnum en það getur nú alveg verið að það hafi verið svona aukaleikarar eða eitthvað svoleiðis. Áðan vorum við að setja inn líflömbin, alltaf verður mér hugsað til hennar Lindu á Halldórsstöðum þegar við erum að reka lömbin upp stigann í hlöðunni, hún lenti í því að reka lömbin á Halldórsstöðum upp HRINGSTIGA, var ekki mjög hress yfir því en getur sennilega brosað yfir minningunni núna. Eitthvað hefur klikkað hjá mér með talningu líflambanna og veit ég ekki hvort ég á að lofa ykkur að hlæja eða hneikslast á mér. Sko, núna eru komnar 58 gimbrar inn, æ, ennþá er eitthvað úti. Kenni girðingamanninum um þetta því við komumst að því að það var gat í skurði sem hægt var að komast yfir á annað tún og láta sig hverfa í fjöldann. Þannig hafa einhverjar bjargað lífi sínu í haust og hér eftir held ég bara að þær verði látnar lifa til efri ára. Ég hef nú trú á að ég hafi kjark til að segja ykkur lokatöluna þegar hún er orðin ljós en það er ekki hægt að reikna með að nokkrum takist að geta upp á réttum fjölda lífgimbra þegar ég veit það ekki einu sinni sjálf. Nú ætla ég að taka mér tak og gera hreint eoins og eitt herbergi. Hafið það gott kæru lesendur og njótið ykkar. Kveðja frá Þuríði.