Hann afi minn.....Þuríður Kristjana Þorbergsdóttir

...kenndi mér að skera ekki á hnúta, heldur losa þá, mér varð hugsað til hans þegar ég var að opna hlið um daginn og hnúturinn var erfiður við mig, ég losaði hann nú samt og nú bíður baggabandið heilt og tilbúið næst þegar þarf að loka hliðinu.  Ég var svo heppin að vera alin upp á heimili með afa og ömmu líka og held ég að það hafi ekki gert mér annað en gott, kannski var ég svolítið dekruð af þeim, held samt að það hafi ekki skemmt mig neitt.  Afi kenndi mér líka margt annað en losa hnúta, hann kenndi mér að hjálpa ám við sauðbur ef ekki bar rétt að, hann kenndi mér bænir, sem ég fer með ennþá, kenndi mér að stinga ísköldum tánum inn á milli rimla í pottofninum og fá þannig hita alveg upp að hnjám.  Bænirnar fer ég með ennþá og gera þær mér bara gott, þegar ég var í Barnaskóla þurfti ég að vera í heimavist því oft var ófært heim til mín.  Vorum við oftast bara tvær frænkurnar á bænum og fórum saman með bænirnar á kvöldin áður en við fórum að sofa.  Þar voru bænirnar alltaf í sömu röð og prentaðist röðin svo inn í kollinn á mér að ég er bara handónýt ef ég held ekki röðinni.  Gaman væri að vita hvort þetta er ennþá svona hjá þér Ragnheiður?  Ég var í smá samræðum við Guð í gærkvöld hvort hann væri ekki til í að láta veðrið ekki vera alveg eins vont og spáin segir til um, veit ekki alveg hvað mun gerast en held samt að Hann muni ekki láta allt fara í vaskinn.  Sauðburður hefur gengið hratt og vel eftir svolitla byrjunarörðugleika, ætli þa sé ekki bara eðlilegt.  Ég veit ekki alveg hvað er margt borið en ætla að skjóta á að það sé að smella í helminginn á þessari viku.  Nú væri gott að eiga aðeins stærri fjárhús,  já eða aðeins færri kindur, svona eftir því hvernig á það er litið.  Í nótt vakti Margrét yfir fénu svo örþreyttir foreldrar gætu sofið.  Þegar við gengum um túnið í morgun, varð m,ér á orði að mér findist hafa grænkað í nótt.  "það er ekki að spurja að bjartsýninni í þér"  sagði eiginmaðurinn þungum róm.  Bjartsýnin hefur alltaf frekar hjálpað en hitt og ég held fast í hana.  Ætla aðeins að leggja mig þar sem nú hefur kvef bæst við þreytu og áhyggjur af veðri, en hafandi orð Sigurðar heitins, vinar míns í Krossanesi í huga, "Veðrið hefur aldrei orðið svo vont að Það hafi ekki batnað."  Þá ætla ég að halda bjartsýni minni þangað til annað kemur í ljós.  Eigið góðan dag, kveðja frá Þuríði. 

Já sæll!Þuríður Kristjana Þorbergsdóttir

Þegar ég vaknaði í morgun, var næstum því fyrsta hugsun mín, "já, ég á fermingarafmæli í dag, 30 ár síðan ég fermdist."  Á leiðinni í fjárhúsin hugsaði ég þetta aðeins betur, nei góða mín, ekkert svona, 40 ár, það passar betur.  Ég viðurkenni það fúslega.  Ég átti góðan dag þegar ég fermdist, man ekki eftir veðrinu en systir mín segir að það hafi verið snjór.  Það kom fullt af fólki og mamma hefur sennilega verið búin að standa við bakstur í marga daga, það var alltaf svo gott og fínt hjá henni og mörgum var hún búin að hjálpa, ekki bara við bakstur.  Ég fékk úr frá pabba og mömmu, svo fékk ég hring, náttkjól, ritsafn og sitthvað fleira.  Ég man vel eftir athöfninni, Sr. Sigurður Guðmundsson fermdi á Grenjaðarstað  og vorum við 7 fermingarsystkinin.  Ég man ekki eftir ræðunni en einn sálmurinn sem sunginn var er ennþá einn af uppáhaldssálmunum mínum.  Þeir eru annars mjög margir í uppáhaldi.  Ég var í síðustu viku í Reykjavík að leika mér, á leiðinni þangað var tekinn einn hringur á bílasölunni í Borgarnesi, það er nú meira draslið sem þar er, sumt vakti þó meiri athygli en annað.  Vörubíll, ekki mjög eigulegur, með sumarbústað á pallinum, ég veit ekki hvort átti að auðvelda söluna á hinu, langaði í hvorugt.  Svo var þarna gulur bíll, og það var eins og hákarl hefði bitið framan af honum, húdd og stuðari í tætlum, neeeee, mig langaði ekki í hann, skotbómulyftari, nei kann ekkert á svoleiðis, dráttarvél sem vantaði allt á, nei, nei, hvað er í gangi þarna.  Er ekki best að loka sjoppunni.  Við keyptum ekki neitt þarna frekar en fyrri daginn, en það er alltaf gaman að skoða þarna, það segir Gísli og fleiri karlmenn sem ég þekki.  Ég fór aðeins í Kringluna þar sem mig vantaði ofurlítið þaðan.  Þar sem ég sat og fékk mér swiss mocca, gekk framhjá mér öldruð kona, hún var vel til höfð og dró á eftir sér innkaupatösku, og svona til að allt væri í stíl, var minkaskinn á lokinu á töskunni, alveg frábært hvað er farið að nota þessi skinn í margt, Haddi hefði þurft að sjá þetta.  Í gær fórum við á atvinnulífssýninguna sem var um helgina í tengslum við Sæluviku.  Margt flott var þarna til sýnis og sölu, ég kom með eitt málverk frá konu sem er í Iðju, það heitir "Himininn".  Ég féll fyrir því og keypti.  Þegar við komum heim var farið í kvöldverkin, gefið á Haganum og í fjárhúsunum.  Ein ærin lenti í svolitlu eða bara frekar slæmu slysi og þurfti að sækja hana á fjórhjólinu og koma henni í fjárhúsin.  Gísli keyrði og kindin lá ansi slöpp fyrir aftan hann, ég hljóp með og studdi við hana.  Séð neðan frá Jaðri hefur litið út fyrir að ég væri bundin aftan í fjórhjólið og Gísli væri að temja mig, samanber síðasta blogg.  En, nei Róbert, ég var að styðja við blessaða skepnuna.  Ég ætla ekkert að segja frá hvernig þetta slys varð en ég var frekar stressuð þegar ég fór út í morgun hvort hún væri ennþá meðal vor, mætir hún mér ekki bara eldhress, það var nú gott.   Nú er sá tími kominn að helst mun vænta frásagna úr búskapnum.  Það verður að hafa það,  kanski betra en ekkert.  Nú býð ég ykkur góða nótt og Guð geymi ykkur.  Kveðja, Þuríður.

Sumarkoma.Þuríður Kristjana Þorbergsdóttir

Gleðilegt sumar lesandi góður.  Loksins, loksins fann ég eitthvað til að deila með ykkur.  Það er nú ekki alveg ónýtt að eiga hann Róbert í Jaðri að nágranna.  Um daginn gladdi hann mig alveg án þess að hafa hugmynd um það sjálfur og veit það ekki ennþá.  Það var þannig að hann var á ferðinni á dráttarvélinni sinni ofan af Ásnum, aftan í vélinni var hann með hross og keyrði svo sem leið lá heim til sín og niður að engi.  Þar stoppar hann og ég hélt að hann væri að losa hrossið frá vélinni og mundi setja það í hópinn sem þar var.  Eftir svolitla stund sé ég hvar hann kemur á ofsa hraða neðan frá brú með hrossið aftan í, Gísli hrópar upp yfir sig, "hann hefur gleymt að losa hrossið".  Ég fór nú að velta fyrir mér hvað þetta ætti að fyrirstilla og sá svo út að sennilega væri þetta ný aðferð við tamningar.  Hann er nefnilega svo framúrstefnulegur við að temja hann Róbert.  Hann fór til dæmis á námskeið í vetur þar sem sú aðferð var kennd að leggja hross í upphafi tamningar, þá meina ég að leggja hrossið alveg niður, þá átti eftirleikurinn að vera mjög auðveldur og tamning tæki mjög stuttan tíma.  Bóndinn fór heim til sín og þar fann hann hross sem hann langaði að temja í einum hvelli.  Fór út snemma morguns,  kom inn seint um kvöld, uppgefinn á líkama og sál, þetta hefur kannski ekki verið alveg eins auðvelt og kennarinn hélt fram.  En það er gaman að fylgjast með þessu.  Nú í vikunni bar líka ávöxt sameiginlegur búskapur okkar nágrananna, þá litu tvö lömb dagsins ljós á túninu hjá mér.  Það voru nefnilega nokkrar ær sem brugðu sér bæjarleið í nóvember þegar ég skrapp til Kaupmannahafnar og nú er það ferðalag að bera ávöxt.  Bara gott að kynbæta svolítið.  Mig grunar að til sé vísa um þessa heimsókn ánna í Jaðar, á góðum stað á Króknum og væri gott að skáldið eða einhver annar setti hana inn í athugasemdir. En svo í beinu framhaldi af þessu þá þarf ég að fara að nota tölvuna við fjárbókhaldið,  fór á námskeið í vetur og nú þegar loksins er að koma að notkun þá er ég auðvitað búin að steingleyma öllu.  Það verður eitthvað fróðlegt að sjá til mín þegar ég fer af stað með færslunar.  Ég auglýsti eftir aðstoð við sauðburðinn á feisinu um daginn, nokkrir gáfu sig fram en helst fannst mér áhugi fyrir matseðlinum sem ég gaf upp, hann er nú frekar einfaldur á sauðburði hér, flatbrauð og hangikjöt, skyr og aðrar mjólkurvörur nema viðkomandi geti bjargað sér sjálfur í ísskápnum.  Jæja, held að best sé að hætta þessu bulli, finna eina gátu handa ykkur að glíma við og gera svo eitthvað af viti.

Líkama og sálarlaus ég er,
líkama og sál þó fángi,
endurnærast allir á mér,
ekki þó á gángi.

Svona hljóðar þessi gáta, góða skemmtun, engin verðlaun, Guð gefi okkur öllum gott og gleðilegt sumar.  Kveðja frá Þuríði.
 

Sumarkoma.Þuríður Kristjana Þorbergsdóttir

Nuddið.Þuríður Kristjana Þorbergsdóttir

Vöknuð eftir þessa líka fínu árshátíð og alveg eldhress, ætla aðeins að lofa ykkur að frétta af skemmtuninni og dvölinni á hótelinu mínu og hinna bændanna.   Það átti nú að gera vel við þreytta bóndann og bjóða í nudd fyrir skemmtun kvöldsins.  Ekki það að ég sé svo þreytt af bústörfum heldur höfðu full margar vaktir í röð á Dvaló tekið sinn toll og átti nú að kveða niður alla vöðvaverki.  Jæja, örverpið sett í að panta nudd og gekk það nú allt eftir.  Við komuna á Hótelið fréttist hvað stæði til og einn góðhjartaður fjárbóndi segir mér í trúnaði að það sé þeldökkur karlmaður sem sjái um nuddið á staðnum.  Ég var nú ekki alveg að kaupa þessar fréttir en hann sagði að ég skyldi bara skoða bæklinginn, þar væri mynd af honum og allt.  Heldur stressuð komst ég að því að hann sagði satt.  Var mjög tvístígandi en hugsaði svo það getur ekki verið annað en að það sé líka kona sem nuddar og reyndi að telja mér trú um það.  Leið nú gærdagurinn og nálgaðist nudd, ég alltaf hálf tvístígandi.  Loks varð ekki komist hjá því að mæta.  Fer niður og var örugglega eins og átjánbarna faðir í Álfheimum með magakveisu þegar ég tilkynnti mig við afgreiðsluborðið.  Þar tók alúðleg kona á móti mér og leiddi mig um svæðið.  Rétti mér slopp og sagði mér að afklæðast og svo hvar ég ætti að bíða.  Ég áttaði mig ekki á því að spurja hver mundi nudda mig svo eftoir að hafa gert allt eins og fyrir mig var lagt, settist ég við nuddpottinn og beið eins og lamb á leið til slátrunar.  Var þó halft í hvoru búin að telja mér trú um að allt yrði í lagi þegar minn ágæti upplýsingamaður sem var þarna í pottinum byrjar enn að tala um karlmanninn sem muni nudda mig.  Risið á mér lækkaði svona innan í mér en ég reyndi að láta á engu bera, trúði bara ekki að það yrði karliinn sem mundi nudda mig.  Kemur þá ekki maður þarna ofan í pottinn og fer að blanda sér í umræðurnar, sagðist vera að koma úr nuddi og karlinn hefði verið ansi harðhentur.  Þarna var ég nú alveg að því komin að gugna, en viti menn kemur þá ekki kona og nær í mig, fór ég nú jheldur hróðug með henni og hélt mér væri borgið og allar mína áhyggjur bara ástæðulausar.  Konan fer með mig að nuddbekk og segir mér að leggjast milli lakanna og svo hverfur hún fram.  Æ, æ, nú er hún að ná í karlinn og segja honum að fórnarlambið sé lagst á bekkinn hugsaði ég.  Jæja, ég læt mig hafa þetta og hef þá frá einhverju að segja í kvöld hugsaði ég.  Kemur þá ekki konan aftur inn og fer að strjúka mig undur blíðlega og líður úr mér öll streita og ég slakna svona líka skemmtilega vel.  Þetta var þá allt í lagi eftir allan kvíðann sem ég var búin að vera með.  Þannig að ég hafði nú ekki frá neinu krassandi að segja eftir allt saman.  Jæja á árshátíðina mætti ég alveg undirbúin fyrir að teknar yrðu myndir á rauða dreglinum, búin að ryfja upp hvar ég hefði keypt kjólinn og skórnir alveg glænýjir úr KRON, ég er nú dálítið montin með þá.  En, engin ljósmyndari, hvað þá kvikmynd, öss, þeir vita ekki hverju þeir misstu af að taka ekki myndir af sauðfjárbændum á leið á árshátíðina.  Séð og heyrt hefði selst upp á einu andartaki ef þeir hefðu haft vit á því að mæta.  Jæja, nú þarf að tékka sig út og horfa til heimferðar.  Kaupa eitthvað í ísskápinn og hitta afkvæmin.  Sólin skín í Reykjavík og ég nenni ekki að sitja í bíl á leið heim alveg strax.  Tökum kannski einn farþega með sem mun þá kúra á dýnu hjá ömmuholu í nótt.  Eigið góðan dag mín kæru,  ykkar Þuríður.

Konuhól.Þuríður Kristjana Þorbergsdóttir

Fyrir ekki svo mjög löngu síðan var ég að hæla körlum hér á síðunni, nú er dagur konunnar upp runninn.  Aðeins áður en það byrjar þá vaknaði ég í morgun með svo mikla snilldarhugmynd að bloggi, gekk fram fékk mér kaffi og ristað brauð, og vola, hugmyndin horfin.  Ég sulla samt einhverju saman.  Konuhólið!  Um daginn uppgötvaði ég mér til mikils ama að ég var föl og ræfilsleg útlits sökum sólarleysis.  Tók þá stóru ákvörðun að fara í ljósatíma og keypti mér fimm tíma kort, alltaf svo stórtæk.  Fer í fyrsta tímann og allt gekk vel, leið vel, heitt inn að beini og allt.  Viku seinna ákvað ég að fara í næsta tíma svo kortið rynni ekki út án meiri notkunar.  Á mót mér tók svo glaðleg stúlka (Þetta var í Þreksport),  ég lagðist á bekkinn og var lengi að hugsa hver hún væri, vissi að ég átti að vita hver hún væri allavegana hverra manna.  Aaaaa, Aadnegaard, dóttir Siggu og Sigga,  ég held ég megi alveg setja þetta hér inn,  það er svo gaman að mæta svona björtu og glaðlegu brosi, jafnvel þótt maður sé bara að fara í ljós.  En sagan er ekki búin, þar sem ég lá þarna og lét keypta "sól" skína á mig þá fór mér að hitna full mikið, hélt þó út allan tímann en áttaði mig á að ég yrði að bera á mig rakakrem áður en ég færi í vinnuna.  Hafði nú ekki haft vit á því að taka með mér neitt svo ég skokkaði inn í Apotekið og bar mig aumlega og spurðu stúlkuna hvort hún væri til í að gefa mér andlitskrem, litla prufutúpu.  Ekki málið, hún fer á bakvið að leita að einhverju góðu, hún sagði að Það væri eitthvað lítið úrval, ég sagðist bara þurfa eina.  Hún horfið á mig og segir, "þú þarft nú allavegana ekki hrukkukrem."  Hún er uppáhaldsmanneskjan mín allan þennan mánuð og þann næsta líka en því miður fyrir hana, þarf hún sennilega að fá sér gleraugu.  Getur verið að þessi kona heiti eða sé kölluð Gigga eða Gígí, endilega einhver sem þekkir að leiðrétta nafnið, vil alls ekki að þessi góða kona hafi ekki rétt nafn.  Já, nú man ég hvað ég var búin að upphugsa inni í rúmi og gleymdi svo á leiðinni fram.  Eins og það sé eitthvað löng leið.  Það var málið með fermingu hjá siðmennt.  Ég verð svo pirruð þegar ég hugsa um það að það kemur reykur úr eyrunum á mér.  Getur einhver sagt mér af hverju útskrift af námskeiði hjá siðmennt heitir "ferming"?  Er eðlilegt að þeir sem alls ekki vilja tengjast trú og telja sig trúlausa, á Guð, að vilja endilega tengjast fermingu.  Hvað merkir orðið ferming,  jú það merkir staðfesting,  staðfesting á skírnarheitinu sem foreldrar okkar gáfu fyrir okkar hönd.  Hvað eru þeir að staðfesta sem fara á námskeið hjá siðmennt, mér finnst allt í lagi að börn velji að láta ekki ferma sig ef þau trúa ekki á Guð en af hverju ekki að láta þetta þá vera alveg aðskilið og kalla útskriftina af námskeiðinu eitthvað annað en fermingu.  Þau útskrifast af námskeiði, börnin sem fermast eru að staðfesta að þau eru að innskrifast að eigin vilja í kirkjuna,  já, þið eruð ekki að útskrifast við ferminguna ef ykkur hefur dottið það í hug.  Æ, þetta er nú allt of góður dagur til að vera að pirrast svona en þetta er nú samt alltaf annað slagið að þrengja sér inn í litla heilann minn, ágætt að opna umræðuna líka, nú þið viljið kannski ekkert tjá ykkur um þetta það er þá líka bara allt í lagi.  Nú slæ ég botninn í þetta blogg og óska ykkur góðs dags í vorblíðunni, góðar stundir, ykkar Þuríður.

Skin og skúrir.Þuríður Kristjana Þorbergsdóttir

Já, það skiptast á skin og skúrir í búskapnum. Í gær var skin í dag var skúr.  Fósturvísatalning sem var bara skemmtileg í gær og voru taldir 548 fósturvísar, af ýmsum stærðum.  Kannski ekki svo ýkja langt í þau fyrstu.  Svo voru fyrstu fréttir morgunsins að ein ærin hefði ekki lifað nóttina af og með henni fór eitt fóstur.  547 eftir.  Þessi lömb eiga að koma úr 295 kindum.  En þar sem ég þurfti að hringja eftir hræbílnum sem kemur á miðvikudögum, tók ég þá stóru ákvörðun að lóga einum hrút sem hefur ekki verið heill heilsu.  Krankleiki hans sem hefur staðið yfir frá því í haust lýsti sér þannig að hann var fótaveikur, sennilega gigt, og gekk hann eins og fyrirsæta, krosslagði semsagt framfæturna þegar hann gekk.  Þegar ég var að segja Gísla hvaða hrútur þetta væri svo örugglega væri réttur hrútur aflífaður þá sagði hann, "helduru að fyrirsæturnar verði ánægðar með þessa samlíkingu?"  Þær um það, hann gekk svona.  Þannig að í dag fækkaði um tvö, þar af leiðandi var þetta skúr dagur.  Áður en ég fór út að gefa kvöldgjöfina settist ég framan við sjónvarpið og voru þá ekki Glæstar vonir á skjánum.  Gísli var eitthvað að spurja mig út í stöðu mála þar á bæ, ég gat sagt honum að gamla konan væri gift ungamanninum, unga konan væri gift eldri manni sem væri sonur gömlu konunnar en unga konan ætti von á barni með unga manni gömlu konunnar.  Eftir dálitla stund sagði Gísli, "það vantar greinilega fólk í Ameríku".  Já það eru bara örfáir leikarar notaðir þarna og svona til tilbreytingar eru þeir látnir skilja og giftast innbyrðis.  Svolítið skrautlegt og hefði manni frekar dottið í hug að þetta gæti hafa gerst í einangraðri sveit á Íslandi á árum áður.  Nú ætla ég að finna handa ykkur eina gátu eða svo til að halda heilasellunum í gangi hjá ykkur.  Bíðið aðeins......jebb, búin að finna bókina góðu frá tengdapabba og    ætla að fletta.                                                       

Fótalaus um flestar nætur
en fær þess optast á daginn bætur.
 
 Hvað er þetta?                                                                                                                                                                  
Svo er hér önnur.                                                                                                                                           Bogin kerlíng blökk á kinn,
brennir margan skildínginn,
um munninn geingur út og inn,
af efni sama og maðurinn.

 Hvað er þetta?   Það eru engin verðlaun önnur en að heilasellurnar hafa gaman af þessu.  Hafið það svo gott kæru lesendur og verið dugleg að geta upp á svörunum.  Kveðjur frá Þuríði.

Karlahól.Þuríður Kristjana Þorbergsdóttir

Þetta er nú kannski ekki alveg dagurinn til að hæla karlmönnum en ég læt það nú samt vaða.  Um daginn þegar ég var búin að vera á fjórum jarðarförum þar sem Álftagerðisbræður og Stefán sáu um tónlistina og minn maður sá um útförina var ég orðin svo snortin af snilld þessara frábæru manna að ég var að hugsa um að blogga þá strax og hæla þeim.  Ákvað svo að hinkra með það og athuga hvort þetta væri bara stundarhrifning.  Þar sem ég er ennþá ánægð með þá ætla ég að hrósa þeim.  Að hlusta á þessa menn við útför er einstaklega fallegt og virðuleg kveðja.  Það mundi nú kannski einhver segja að mér væri málið aðeins of skylt þar sem presturinn er minn maður en ég treysti mér alveg til að standa föst á gæðum hans þrátt fyrir hagsmunatengsl.  Tónlistarmennirnir, ekki bara að þeir flytji tónlistina fallega heldur eru þeir svo yndislegir menn, hlýlegir, skemmtilegir, alvarlegir og vingjarnlegir.  Við erum heppin að hafa þennan góða mannafla hér og allt of sjaldan sem við lofum slíkum snillingum að vita hvað við metum þá mikils.  Svo var ég í messu hér í morgun.  Þar var kirkjukórinn minn að syngja og held ég því fram að hann ásamt Víðimýrarkórnum sé "besti" kirkjukór hér um slóðir.  Þarna sungum við af hjartans list og í tilefni dagsins sungu karlarnir aðeins meira en konurnar, þeir voru samt ekkert sérstaklega að mæra okkur en það gerðu þeir svo sannarlega eftir messu.  Þá buðu þeir okkur í þennan líka fína hádegisverð hér inni í bæ.  Konurnar fengu að fá sér fyrst að borða og þeir voru mjög herralegir þegar þeir lögðu fram sinn skerf.  Alveg dásamlegt og þakklætið og hrósið eiga þeir svo sannarlega skilið.  Þar sem ég er nú búin að hæla eingöngu karlmönnum í þessu bloggi ætla ég að láta fljóta hér eitt hól til konu.  Það er til prestsfrúarinnar í Glaumbæ,  hún er besta prestsfrú vestan vatna og í framhéraðinu.  En það kemur nú líklega bara til af því að það er engin önnur starfandi prestsfrú á þessum slóðum.  Ég er ekki búin að fá mér rauðvín, heldur bara svona opin og einlæg og langaði að hæla mínum mönnum, mér finnst ég eiga pínulítið í öllum þessum körlum.  Það kemur að því að ég hæli konunum líka.  Munum svo að það er gott að hæla fólki fyrir það sem vel er gert og þakka fyrir, þá líður okkur og þeim sem við hælum svo vel í hjartanu.  Njótið lestursins, kveðja frá Þuríði

Hvenær læri ég.....Þuríður Kristjana Þorbergsdóttir

.....að hugsa áður en ég skrifa.  Fékk í hausinn á laugardagskvöldið bullið í mér varðandi forsetaframboðið.  Já, hann Atli Gunnar skoraði á mig opinberlega á þorrablóti, að, ekki bara gefa kost á mér, nei heldur fara alla leið á Bessastaði.  Þetta virtist falla í góðan jarðveg, ég fékk tilboð um að stofnuð yrði facebooksíða, góð kona bauðst til að vera kosningastjóri, og allir sem ég talaði við, ætluðu að kjósa mig nema einn, það var Þorbergur minn, hann vill sennilega ekki mömmu sinni svo illt að láta sér leiðast á Bessastöðum.  Annars verður það kannski ekki leiðinlegt að vera þar ef mér tækist að fara þangað alla leið, kannski táknrænt að aftan á Morgunblaðinu í dag er svo dæmalaust falleg mynd af Bessastöðum og sagt að nú eigi að vera opið hús fyrir Íslendinga í dag, ég mundi vilja hafa opið alla daga fyrir okkur, æ, afsakið ykkur öll og bjóða upp á "maddömukleinur" swem Ragga í Hátúni finnst svo góðar.  Svo var líka svolítið góð lausn hjá honum hver mundi messa í kirkjunni og þar væri komið hlutverk fyrir Gísla ásamt því að vera með 32 rollur í fjörubeit og koma æðarvarpinu í gang með aðstoð Gunnars á Löngumýri.  Annars fór ég fyrst að tala um framboð mitt opinberlega svo einhverju næmi þega forsetahjónin voru hér í opinberri heimsókn og ég var þá að vinna á Dvaló.  Þegar þau voru þar að skoða sig um var að nálgast kosningar og þurfti hann að safna einhverjum x fjölda á stuðningslista.  Var komið með listann á Dvaló og við beðnar að skrifa undir stuðningsyfirlýsingu meðan þau voru þar og fannst mér það svo ósmekklegt að ég neitaði að skrifa undir.  Vinnufélögunum fannst eitthvað undarlegt að ég neitaði þessu svo ég sagði svona í hálfkæringi að ég færi nú ekki að skrifa undir stuðningsyfirlýsingu við manninn þar sem ég ætlaði að bjóða mig fram á móti honum.  Ég hef verið að setja upp mínusa og plúsa með eða móti embættinu.  Nenni ekki að setja það hér fram en læt hér fylgja með tvennt sem mælir á móti, held að þetta sé hundleiðinlegt og svo.....  Það getur enginn í Spaugstofunni leikið mig.  Þið sjáið því að þetta er ekki hægt.  Svo langar mig ekkert að fara héðan.   Eru þetta ekki nógu margar ástæður fyrir því að vera ekki að lofa ykkur að kjósa mig til Bessastaða, ég held það bara.  Vonandi getið þið glott eitthvað yfir þessu bulli, eigið gott kvöld og góða helgi, ykkar Þuríður.

Kauptaðaferðin!Þuríður Kristjana Þorbergsdóttir

Sælir lesendur góðir, aldeilis bjartur og fallegur dagur og sálin verður þar af leiðandi aðeins léttari.  Ég þarf nú ekki að kvarta en einhver drungi hefur verið yfir mér undanfarna daga og á það sér sínar skíringar en það mun lagast.  Í morgun þurfti eiginmaðurinn, sem alltaf er mér uppspretta bloggs, að fara í Kaupstað.  Hann fór með miða þar sem á var ritað ýmislegt sem vantaði.  Ég taldi nú að ég hefði gefið nokkuð vel til kynna hvað hann átti að gera í sambandi við innkaupin en á miðanum stóð meðal annars "tölur".  Hann fékk með sér eina tölu til að hafa til hliðsjónar.  Minn maður ætlaði að sleppa létt frá verkinu og sneri sér að einni ágætri afgreiðsludömu.  Hún tók við tölunni en tjáði honum að það væru bara til 3 eins og þessi og það var nú ekki nóg þar sem vantaði 8 stykki.  Jæja þá bara eitthvað svipað sagði hann, það fundust 8 líka þessar fínu tölur og afgreiðsludaman sagði að þær væru líka miklu ódýrari en hinar.  Minn maður var nú kátur með það en þá mundi hann eftir því að í den fóru bændur alltaf og lögðu inn í Kaupfélagið og tóku svo aftur út í öðru.  Þarna hélt hann að hann væri búinn að sjá stórleik hjá sér og bauð dömunni að hún fengi töluna sem hann kom með að heiman og ætti hún  þá 4 til sölu en hann fengi þá hinar á betri kjörum.  Ekki var hún til í það og var minn maður alveg undrandi þegar hann var að segja mér söguna við heimkomuna.  Hann minnir mig stundum dálítið á vissa persónu úr Spaugstofunni, en það er nú bara stundum.  Jæja, þorrablót nálgast og undirbúningur verður hálf tættur hjá mér, eins og hefur stundum gerst áður en ekki er það vinnan sem truflar mig núna.  Allt verður þó til á réttum tíma nú og ef það verður ekki til þá er það bara svoleiðis.  Já, eitt enn, ég er búin að taka hrútana úr þannig að sauðburði mun ljúka í vor.  Tók samt síðustu bara í gær.  En betra seint en aldrei.  Hafið það sem allra best kæru vinir.  Þuríður.